حوضِ نقاشی

حوض نقاشیوقتِ دیدنِ حوض نقاشی سوالی ذهنم را درگیر کرده بود و نمی گذاشت لذتی را که باید از دیدنِ فیلم ببرم؛ آخر تویِ این دوره و زمانه کدام معلمی حاضر می شود پسری را که پدر و مادر معلول و عقب مانده ای هم دارد تویِ خانه ی خودش بپذیرد و چند روزی ازش نگه داری کند؟ و نه تنها هیچ کدام از اعضایِ خانواده اش هم هیچ اعتراضی نکنند و خیلی راحت حضورِ پسر را تویِ خانه شان بپذیرند، آن هم در شرایطی که شوهرش بیکار است و ظاهرا اوضاعِ اقتصادیِ با ثباتی هم ندارند، لحظه ای هم به عواقبی که ممکن است این کار به بار بیاورد فکر نکند؟

این فقط یک نمونه از سوال هایی بود که وقتِ دیدنِ فیلمِ مازیار میری ذهنم را آزار می داد… حوضِ نقاشی هم مثلِ فیلم هایِ دیگر میری ایده ی اولیه ی درخشانی دارد ولی پرداختِ قانع کننده ای ندارد. به گمانم برایِ لذت بردن از فیلم باید ضریبِ هوشیِ مان را تا حدِ دو شخصیتِ اصلی فیلم پایین بیاوریم و به همان احساسات گرایی صرف قناعت کنیم، فیلم احساساتِ مخاطب را خیلی خوب نشانه می رود و تحریک می کند ولی وقتی پایِ منطق به میان بیاید بدجوری لنگ می زند.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s