پله ی آخر؛ پازل

پله آخر

پله ی آخر گیج تان می کند، آشفته می شوید، از خودتان می پرسید: «این تصاویرِ متحرکی که پشتِ سر هم ردیف شده اند چرا هیچ منطقی ندارند؟ این آدم هایی که رویِ پرده در حالِ راه رفتن و نقش بازی کردن اند کی اند و چه کاره اند؟ چرا کارگردان شخصیت ها را درست به ما معرفی نمی کند؟ چرا سر از نخِ تسبیحِ ماجراها در نمی آوریم؟» اصلا دلِ تان می خواهد از سالنِ سینما بیرون بزنید، فریاد بکشید و نفس تازه کنید. اگر صبر نداشته باشید شاید همین کار را بکنید و دیدنِ فیلم را نیمه کاره رها کنید اما اگر کمی، فقط کمی حوصله کنید و تا انتهایِ فیلم دوام بیاورید علیِ مصفا که انگار ساختنِ این فیلم برایش یک جور نشان دادنِ قدرتِ کارگردانی اش هم بوده، جوری قطعه هایِ پازلِ فیلم اش را برایِ تان کنارِ هم می چیند که یکی از بهترین فیلم هایِ امسال و اصلا یکی از بهترین فیلم هایِ چند ساله یِ اخیرِ سینمایِ نیمه جان ایران را ببینید و حظِ وافر ببرید.

+ یادداشتِ نه چندانِ مثبتِ آنیتا یارمحمدی [اینجا]، هرچند نوعِ استدلالی را که کرده قبول ندارم ولی نوشته اش درباره ی فیلم به شدت خواندنی از آب درآمده است.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s