بساط سبزه لگدکوب شد به پای نشاط

در اساطیر ایرانی عمرِ جهان هستی دوازده هزار سال آمده است و عدد دوازده از برج دوازده گانه گرفته شده است و پس از این دوازده هزار سال، دوره جهان بسته می شود و انسان هایی که در جهان هستی وظیفه آنها جنگ در برابر اهریمن است، پس از این دوازده هزار سال، پیروزی نهایی بر اهریمن می یابند و با ظهور سوشیانت آخرین نیروی اهریمنی از میان می رود و جنگ اورمزد بر ضد اهریمن با پیروزی پایان می یابد. از آن پس دیگر جهان مادی وجود نخواهد داشت و آدمیان به جایگاه ابدی خویش به عالم مینو بازمی گردند.

با دانستن این مقدمه می توان گفت نخستین دوازده روز جشن زایش انسان ها گویا تمثیلی از این دوازده هزار سال زندگی و زایش انسان ها است و روز سیزدهم می تواند تمثیلی از هزاره سیزدهم باشد که آغاز رهایش از جهان مادی است و از این رو سیزدهم می تواند روز بازگشت ارواح به مینو و روز بزرگ رامش کیهانی باشد.

«جهان فروری بخشی از فرهنگ ایران کهن– بهرام فره وشی- انتشارات کاویان»

Advertisements