نمایشی کوتاه روی پله برقیِ سینما آزادی

دختر و پسرِ جوانی دست در دستِ هم رویِ پله برقی سینما آزادی ایستاده اند.

پسر: چرا این مانتو رو پوشیدی؟ آستینش کوتاهه. شالت رو هم بکش جلوتر…

دختر [با صدایی کمی بلندتر از حد معمول]: به من گیر نده.

پسر: آروم تر، آروم تر…

دختر: صد بار، هزار بار بهت گفتم من عوض نمیشم، اگر من رو می خوای من این جوری هستم، باید این جوری من رو قبول کنی.

پسر: من که چیزی نگفتم!

دختر: چیزی نگفتی؟

دختر و پسر جلویی بر می گردند و نگاه شان می کنند.

پسر [با کمی پرخاش]: چیه؟ چی رو دارید نگاه می کنید؟

دختر [صورت پسر را به سمتِ خودش می گرداند]: گوش کن… گوش کن… تو برو خودتُ عوض کن، برو فکرتُ عوض کن، برو اعتقادت گهتُ عوض کن…

بیرون از سینما رعد و برق می زند، صاعقه ای از سقفِ سالن رد می شود و با سرِ پسر برخورد می کند، سر تا پایِ پسر، از نوکِ انگشتانِ پا تا محتویاتِ داخلِ مغزِ سر در اثرِ این اتفاقِ کاملا ناگهانی تغییر می کند و عوض می شود، پسر کاملا متحول شده و دختر به خاطرِ این تحول لبخندی به لب دارد، دست هم را می گیرند و شاد و خوشحال از صحنه بیرون می روند.

[پرده کشیده می شود.]

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s