چند نکته کوتاه در حاشیه و متنِ نمایش متولد 1361

1. این اواخر وقتی در مواجهه با یک اثر قرار می‏گیرم، بیشتر از آن‏که به خوب یا بد بودنش از جنبه‏های مختلف فکر کنم، به تاثیری که درست در لحظه روی حال و احوال و اوضاعِ روحی من می‏گذارد فکر می‏کنم، این که حالِ من را بهتر می‏کند یا بدتر؟ یا اگر بخواهم مثلا ادعاهایِ بزرگتری بکنم اصلا تاثیری رویِ نوعِ نگاه و تفکر و قضاوتِ من درباره‏یِ دنیایِ اطرافم می‏گذارد یا نه؟ وقتِ دیدنِ نمایشِ «متولد 1361» هم دائم داشتم به همین مساله فکر می‏کردم.

2. متولد 1361 قرار بوده یک جور ادایِ دین به نسلِ دهه‏ی شصت باشد و البته بیشتر کسانی که در سال‏هایِ ابتدایی دهه‏ی شصت به دنیا آمدند و شاید اولین سوالی که بعد از دیدنِ نمایش برایِ هر بیننده‏ای پیش می‏آید همین باشد که به طور مشخص چرا «متولد 1361»؟ و نه مثلا «متولد 1362» یا «متولد 1361»؟ پیام دهکردی در نشستِ خبریِ نمایش همین سوال را این‏طور جواب می‏دهد: «یک مدت 1363 بود، بعد 61 شد. من خیلی اصراری روی این موضوع نداشتم در این حد که اشاره‏ای باشد به نسل دهه شصت. زیاد برایم فرقی نداشت منتها مهم بزنگاهی بود که یک شرایط دراماتیک رو هم برای امثال ما فراهم بکنه مثل شرایط جنگی که به ما تحمیل شد.»

3. نغمه ثمینی، نمایشنامه‏نویسِ اثر ویژگی‏هایِ مشترکِ یک نسل را در قالبِ شخصیتی به نامِ نوا گنجانده که ما شش دوره‏ی مختلف از زندگی‏اش را می‏بینیم، نمایش یک شخصیت بیشتر ندارد و همین شخصیت واسطه‏ای است تا ما شش دوره‏ی زمانی مختلف از اواخر سال 1361 تا تابستان 1388 از زندگیِ یک نسل را ببینیم اما اشکالِ کار این‏جاست که جز اپیزودِ عروس که مشخصا به اتفاقات اواخرِ دهه‏ی هفتاد و تعطیلیِ روزنامه‏ها اشاره دارد در بقیه‏ی اپیزودها صرفا اشاره‏ای به تاریخِ هرکدام از رویدادها می‏شود -مثلا پایانِ جنگ یا خرداد 1376- و اتفاقاتِ تاریخی تاثیرِ خیلی مشخصی بر زندگی و ویژگی‏هایِ رفتاریِ نوا ندارد.

4. نسلِ دهه 60 نسلی است که حرف‏هایش در زمانِ خودش شنیده نشده و حالا اتفاقا به جایِ آن‏که گوش کند میل دارد فقط و فقط حرف بزند، نمایش‏نامه نغمه ثمینی و نوعِ کارگردانیِ پیامِ دهکردی از متن هم دقیقا بر پایه‏ی همین فرض شکل گرفته، شخصیت‏ها رو به تماشاگران می‏نشینند و مونولوگ می‏گویند، عوض شدن بازیگرها در هر اپیزود احتمالا دلیلی بوده که جلویِ خسته شدن احتمالیِ تماشاگر را بگیرد. رویِ صحنه اتفاقِ دراماتیکی شکل نمی‏گیرد و تماشاگران هم بیشتر از آن‏که دنبالِ ماجرا باشند منتظرِ شنیدنِ مونولوگ‏هایی هستند که اتفاقا قابلیتِ این را دارند که تا مدت‏ها تویِ ذهنِ تماشاگر بمانند.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s