آل

آل از آن جمله فیلم هایی است که تماشاگر بعد از دیدن اش می تواند بپرسد: «خُب که چی؟»

قبول که معماریِ ارمنستان در خدمت فضاسازیِ فیلم قرار گرفته یا میزانسن هایِ بهرام بهرامیان -کارگردان فیلم- و قاب هایی که فرشاد محمدی -فیلمبردار فیلم- بسته و کلا کارِ عواملِ فنیِ فیلم یک سر و گردن از آثارِ مشابه در سینمایِ ایران بالاتر است، قبول که کارگردان تبحرش را در بازی گرفتن از بازیگرانِ ایرانی و ارمنی فیلم به رخ می کشد و آنا نعمتی نشان می دهد که می تواند گزینه ی قابلِ اعتنایی برایِ ایفایِ نقش هایِ مکملِ خاص در سینمایِ ایران باشد، قبول که سینمایِ ایران به تهیه کنندگانِ جسوری مثلِ علی معلم که قدرتِ ریسک کردن و ورود به حیطه ها و گونه هایِ کمتر تجربه شده را دارند احتیاج دارد اما آل دقیقا شبیه پیرزنی است که بزک و دوزک شده و قرار است به جایِ عروس قالب بشود.

آل قرار بوده یک تریلر ترسناک باشد که نمی ترساند یا حداقل در سالنِ سینمایی که من فیلم را دیدم کسی نترسید، آل حتی درباره ی موجودی به اسمِ آل هم نیست، آل صرفا درباره ی زن و مردِ جوانی است که از ایران به ارمنستان می روند و در آنجا به خاطرِ توهماتِ مرد و ترس هایی که از کودکی در وجودش داشته، سلامتیِ زن به خطر می افتد و بچه ای را که در شکم اش داشته از دست می دهد. معمولا در فیلم هایی شبیه آل پایِ یک شخصِ سوم یا عنصر ماوراالطبیعی در میان است اما آل همه چیز را بر پایه ی توهم شخصیت اصلی می گذارد، درست شبیه این که در پایانِ یک فیلم شخصیتِ اصلی را از خواب بیدار کنیم و به تماشاگر بگوییم که همه ی اتفاقاتِ فیلم خواب هایی بوده که شخصیتِ اصلی می دیده است، این جاست که در پایانِ فیلم تماشاگر احساس می کند که رودست خورده و همین مانع همذات پنداریِ تماشاگر با فیلم می شود.

+ وب سایت رسمی فیلم

Advertisements

یک دیدگاه برای ”آل

  1. jana sokhan az zabane ma migoiii:::::آل دقیقا شبیه پیرزنی است که بزک و دوزک شده و قرار است به جایِ عروس قالب بشود.

  2. برای ما یکی مثل من که به فیلم های تریلر و هارور هالیوودی عادت دارم این مثل یه قول و دو قول بود. فقط به این دلیل رفتم و دیدم امضای اسم علی معلم پای فیلمه. تنها چیزی که خوشم اومد، مناظر زیبا و سبک اروپایی ساختمان های ارمنستان بود. در طول فیلم، چندین بار تماشاچی ها گفت «ای بابا.چقدر الکی.» البته اگر بهترین فیلم ترسناک هم می بود، صدای پاپ کورن جویدن و چیپس اجازه نمی داد که در وحشت فیلم فرو برم !

  3. صداپردازی فیلم های اون ور آب به اندازه ی کافی عالی هست که صدای جویدن پاپ کورن و باز کردن قوطی کوکا رو نشنوی. و اینکه وقتی یه فیلمی مثل اره یا حلقه یا کینه رو نگاه می کنی، فقط صدای جیغ خودت رو می شنوی.

  4. 1: سینمای ما فاصله ی زیادی با استاندارد های دنیا دارد. البته وقتی سازندگان فیلم هم تکلیف خودشان را با فیلمشان مشخص نمی کنند همین نتیجه عاید می شود.
    2: ممنون از تشریف فرمایتان. امیدوارم اینبار صبورتر باشم.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s