در باب مکان هایِ عمومی- سه

یک- اگر حوالیِ ظهر خیابانِ سپهبد قرنی را از سمتِ کریم خان کمی پایین بروید، درست روبرویِ بیمارستان آپادانا یک صفِ طولانی می بینید که متعلق به رستوران موبی دیک است. موبی دیک شبیه سالن های غذاخوری ادارات و سلف هایِ دانشگاه است، همه جور آدمی را برایِ غذاخوردن ممکن است آن جا ببینید و خیلی از سازمان ها و ادارات ظهرها کارکنان شان را برایِ غذاخوردن سراغِ موبی دیک می فرستند. عمرِ موبی دیک ظاهرا به چهل سالی می رسد و محلِ اولیه اش چهارراه کالج و نزدیک دبیرستانِ البرز بوده و بعدها به خیابانِ سپهبد قرنی نقل مکان کرده و در تمامِ این سال ها مشتری هایِ قدیمیِ خودش را هم حفظ کرده است.

اگر در صفِ غذایِ موبی دیک بایستید، اول از همه و در همان ابتدای ورود یک محفظه ی شیشه ای آکواریوم مانند می بینید که در آن کارگری با پیشبندِ سفید مشغولِ پختن نان است و عده ی دیگری هم مشغولِ آماده کردن، گرداندن و خالی کردن سیخ هایِ انواع و اقسام کباب ها هستند. روی دیوارها هم انواعِ توصیه ها به مشتریان نوشته شده، از جمله این که: «برای معطل نشدن بقیه مشتریان در صف از صحبت کردن با موبایل خودداری کنید.» یا این که: «دست های تمام آشپزها و کارکنان موبی دیک با مایع مخصوصی ضدعفونی می شود.»

وقتی وارد قسمتِ اصلی صف بشوید که با یک میله از بقیه قسمت های رستوران جدا شده و سینی و قاشق و چنگال تان را بردارید، جلویِ رویتان به ترتیب انواع سالادها، ترشی ها، ماست موسیر، ماست و خیار و دسرها را می بینید و کمی جلوتر هم تابلویِ سفیدی است که قیمت انواعِ غذاها رویِ آن نوشته شده و این کار را راحت تر می کند. کمی جلوتر گارسون منتظر است که غذای مورد نظرتان را آماده کند و در بشقاب هایِ سفیدی که آرم موبی دیک دارند به دستتان می دهد، بعد از برداشتن نوشیدنی- یک دوغِ خوشمزه دارند که به شدت پیش نهاد می شود- به صندوق می رسید که محتویات سینی تان را حساب می کنند. برایِ نشستن هم در طبقه ی پایین و هم در بالا صندلی دارند و معمولا هم میزها و صندلی ها پراند ولی کارگرانِ خوش اخلاقِ موبی دیک حتما جایی برایِ نشستنِ شما پیدا می کنند.

موبی دیک فقط ظهرها غذا سرو می کند و روزهایِ جمعه هم تعطیل است، ضمنا غذاهایِ مخصوصی هم دارد که باید از قبل سفارش بدهید تا برایِ تان آماده کنند.

موبی دیک از آن جاهای شلوغِ دوست داشتنی با طعم غذاهایِ نزدیک به غذایِ خانگی و قیمت هایی مناسب است که هنوز هم می شود سراغ شان رفت.

+ درباره ی موبی دیک در نت:  نهنگ سفید خیابان سپهبد قرنی+هرمان ملویل پشت نهنگ سفید غذایتان را سرو می کند+ مشاهدات یک شاهد عینی از موبی دیک

دو- زمانی که هنوز مرحومِ سینما شهر قصه و آزادیِ قبلی زنده بودند، روبرویِ این دو سینما پیتزا فروشی بود به اسم پیتزا ساعتی که با یک بار پرداخت مدتِ مشخصی اجازه داشتید پیتزا بخورید و همین کارِ این پیتزا فروشی را سکه کرده بود. حالا که سینما آزادی دوباره راه افتاده، پیتزا ساعتی هنوز هم هست ولی دیگر به شکلِ معمولی پیتزا و ساندویچ سرو می کند و کیفیتِ غذایش اصلا شکلِ گذشته را ندارد. در مقایسه با توژی که در همان خیابان بهشتی و کمی بالاتر از سینما آزادی است، ساعتی کیفیتِ پایین تری دارد. یکی از دوستانم تعریف می کرد که موقع خوردنِ پیتزا یک حشره ی دوست داشتنی هم روی دیوارِ کناری اش در حالِ رژه رفتن بوده است.

Advertisements

یک دیدگاه برای ”در باب مکان هایِ عمومی- سه

  1. روز روشن چرا کتمات حقیقت می کنی؟ شاید هم آلزایمر گرفتی؟ و یا محافظه کاری به ش می گن؟ من خودم به ت سوکس رو نشون دادم وتو خودت با دستمال کاغذی برش داشتی…..اینو صادقانه به ت می گم فقط نوشته هایی به دل می شینن که راست راست باشند….یه زمانی همینگوی می خواست جریان یه روز تابستونی رو بنویسه . زنگ می زنه اداره هواشناسی و از شون می خواد که دمکای روز رو تو فلان سال و فلان تاریخ به ش بگن….

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s