تجربه های آزاد

مامان کارمند بود، صبح ها باید پیشِ خاله می‏ماندیم، خاله هنوز ازدواج نکرده بود و جورِ مامان را می‏کشید. طرفهای نه، نه و نیمِ صبح خاله دستِ من را می‏گرفت و برایِ خرید روزانه باید یک خیابانِ طولانی را می‏رفتیم تا می‏رسیدیم به سوپر بزرگِ اهواز که اصلا از استور هایِ شرکت نفت الگو برداری شده بود، هنوز خبری از انواع و اقسام شعبه هایِ سوپر دریانی سرِ هر کوچه و خیابان و تویِ هر شهر و روستایی نبود.

استور های شرکت نفت که شبیهِ این فروشگاهِ شهروند یا رفاهِ امروزی بودند آن وقت تویِ شهرهایِ خوزستان و بخصوص تویِ محله‏هایی که شرکت نفتی ها زندگی می‏کردند تعداد شان زیاد بود و خرید از این‏ها یک جور تفاخر به حساب می‏آمد، اگر اشتباه نکنم زویا پیرزاد در چراغ‏ها را من خاموش می‏کنم اشاره‏ای بهشان کرده است.  کارگرها فروشگاهِ دیگری داشتند که بهش می‏گفتند تعاونی. بعدها بساطِ این استورها و تعاونی ها مثلِ خیلی چیزهای دیگر برچیده شد و فقط به کارِ خاطره بازی می‏آمدند که مثلا یادش بخیر شکلات خارجی از استور می ‏خریدیم فقط یک تومن…

بماند، از قصه‏ی اصلی نمانیم که استور ها خودشان ماجراهایِ دیگری دارند حتما. این سوپر بزرگ اهواز یک جوری قلبِ تپنده‏ی محله و منبعِ اخبار حساب می‏شد، یعنی کافی بود شما صبح آن‏جا می‏رفتید، از تمامِ اتفاقاتی که تویِ بیست و چهار ساعتِ قبل افتاده بود باخبر می‏شدید، این که کی دنبالِ زن برایِ پسرش می‏گردد، کدام خانواده دخترِ دم‏بخت دارند، کی مریض شده، کی تازگی ماشین خریده، کی قرار است خانه‏اش را عوض کند، کی وسایلش را حراج کرده، کدام زن و شوهر قرار است از هم طلاق بگیرند، کی با کی رویِ هم ریخته و حتی کی تویِ خیابان دستش را تویِ دماغ‏اش کرده و اگر سه، چهار روز آن‏جا سر نمی‏زدید کلی شایعه، خبر، حدس و گمان و اصلا کلی هیجان را از دست می‏دادید.

نمی‏دانم آخرِ سر خانمی که صاحبِ فروشگاه بود مهاجرت کرد یا مُرد و عمرش را داد به شما، این را چند بار از خاله پرسیده‏ام ولی یادم نمانده، و دیگر کسی کارش را ادامه نداد و فروشگاه و ساختمان‏اش همین‏طور یک گوشه مثلِ یک خانه‏ی متروکِ قدیمی تک و تنها کنارِ خیابان ماندند که ماندند. بعدتر که اهواز دانشجو شدم و هر از گاهی به خاله سر می‏زدم، مسیرم همیشه از کنارِ فروشگاه بود با آن کاشی هایِ بنفش رنگ که پشتِ یک مشت آگهی و تراکتِ انتخاباتی دیگر از ریخت افتاده‏اند و آن میله هایِ آهنی که وقتی سرم را کنارِشان می‏بردم تا داخلِ فروشگاه را ببینم تنها چیزی که می‏شد دید غبار و تاریکی بود و آشغال هایی که نمی‏دانم چطور آن‏جا رویِ هم تلنبار شده بودند و خاک و خاک و خاک…فکر می‏کردم به آن همه بو و صدا که آن‏جا جریان داشت، به آن همه دوستی و دشمنی و ازدواج و طلاق و خیانت که همه‏شان از آن‏جا پا گرفتند و نگاهم می‏افتاد به حروفِ رنگ و رو رفته‏ی اسمِ فروشگاه که هنوز سرجایش مانده بود.

قرار گذاشته بودم با خودم که یک روز می‏آیم و آن‏جا را می‏خرم و دوباره راه می‏اندازم. اسم‏اش را می‏گذارم آشپزخانه گوزن شاخدار، ساندویچ‏هایِ کوچکِ ارزان دستِ مردم می‏دهم، یک چیزهایِ عجیب و غریبی که لنگه‏اش را جایِ دیگری پیدا نکنند و آن‏جا دوباره پاتوق می‏شود و شایعه‏ها و خبرهایِ خاله زنکی از همان‏جا شکل می‏گیرند و اصلا چه می‏دانم وبلاگ برایِ آشپزخانه‏ام درست می‏کنم و خبرها و پچ پچ هایِ درگوشی را آن‏جا می‏نویسم و بعضی وقت‏ها با بدجنسیِ تمام دعوا راه می‏اندازیم و بیشترِ وقت ها آشتی و جشن می‏گیریم و کلا با همان گوشه‏ی کوچکِ خودمان راضی‏یم. یک وقت‏هایی می‏نشستم برایِ خودم ساندویچ‏های کوچک ابداع می‏کردم یا از گوشه و کنار می‏شنیدم و یک گوشه‏ای می‏نوشتم که امتحان‏شان کنم و پیشِ خودم همیشه به این خیالِ خام می‏خندیدم.

این همه قصه گفتم تا برسم به این‏جا که دیشب خواب دیدم همان‏جا ایستاده‏ام یک تابلویِ بزرگ جلویِ درِ فروشگاه گذاشته‏اند که رویش نوشته به فروش می‏رسد، یک نفر می‏آید و جمله‏ی قبلی را پاک می‏کند و به جایش می‏نویسد فروخته شد. من همان‏جا ایستاده‏ام و به جمله‏ی تازه نوشته شده خیره شده‏ام.

اینجانب باید اقرار کنم که حدود سه هفته یِ قبل سری به کتابفروشیِ پنجره یِ میدانِ پالیزی زدم، نیم ساعتی آن طبقه یِ بالایِ کتابفروشی بینِ کتاب ها چرخ زدم و وقتِ پایین آمدن از پله ها پایم به گوشه ی یکی از پله ها گیر کرد و اگر لنگ در هوا دستم را به یک گوشه ای که نمی دانم کجا بود نگرفته بودم یک کاری دستِ خودم و کلِ کتابفروشی داده بودم، بعد در حالی که به طرزِ احمقانه ای سعی می کردم خودم را بی تفاوت نشان بدهم و احساس می کردم توی آن یک گُله جایِ کتابفروشیِ پنجره کُلِ موجوداتِ زنده دارند با نگاهِ شان من را می خورند، مجموعه داستانِ «نمی توانم به تو فکر نکنم سیما»یِ محمد حسینی، یکی از شماره هایِ قدیمیِ مجله ی هفت و دو تا از این کاسه سفالی هایِ رنگی برداشتم و جلویِ صندوق ایستادم تا حساب کنم. درست وقتِ رسیدن به صندوق از کلِ خریدم پشیمان شدم و در حالی که داشتم به خودم از آن فحش هایِ چارواداری می دادم که فعلا هیچ کدام این ها را احتیاج ندارم و چیز هایِ مهم تری می خواهم که باید پول ام را خرجِ شان کنم، ادعا کردم که جز یک چک پولِ پنجاه هزار تومانی هیچ پولِ دیگری ته جیب ام نیست، خانم فروشنده که به گفته ی خودش باید کلِ صندوق اش را برایِ پس دادنِ باقیمانده یِ پولِ من خالی می کرد، من را برایِ خُرد کردن پنجاه هزار تومانی ام به بانکِ کنارِ کتابفروشی حواله داد، آنجا وقتی با درِ بسته یِ بانک مواجه شدم و در حالی که از خوشحالی احساس می کردم دو تا بال دقیقا از محلِ کتف هایم در حالِ بیرون آمدن اند، برگشتم و به خانم فروشنده گفتم: «خرید هایِ من رو یک گوشه نگه دارین تا فردا پس فردا بیام ببرمشون…»

بدیهی است از آن تاریخ به بعد بنده به کتابفروشی پنجره مراجعه نکرده و فعلا هم قصدِ برگشتن ندارم، لطفا اصرار نکنید.