تجربه های آزاد

خیلی وقتا بی دلیل متهم میشی، اون لحظه احساس می کنی که اگر از خودت دفاع نکنی، خودت رو ضایع کردی، در یک کلام در حقِ خودت ظلم کردی. یک چیزی از تویِ وجودت هی بهت سیخونک می زنه: «حرف بزن، حرف بزن، آخه لامصب یه چیزی بگو، این جوری ساکت نمون…» بعضی وقتا حرفش رو قبول می کنی، اون آدمِ عاقلِ منطقی که بلده دو دو تا چهار تا بکنه و با خونسردی و یه حس طنزِ خاص طرفش رو قانع کنه -اگه طرفِ مقابل آدم منطقی باشه اصلا، که در بیشترِ موارد نیست- فراموش ات میشه. به جایِ اون آدمِ قبل تبدیل میشی به آدمی که  از حرص، از بغض و نفرتِ تهمتی که بهت زدن، قضاوتِ بی دلیلی که درباره ات کردن با تمامِ وجود فریاد می کشی…داد می زنی که همه بفهمن چه اشتباهی درباره ی تو کردن. بعد هی خودت را سرزنش می کنی که چرا این طور شد؟ این من بودم که آن روز این طور آن رویِ دیگرم را نشان دادم؟ من بودم واقعا؟

اگر ساکت بمانی و بگذری که دیگر بدتر است… آن موجودِ لعنتیِ که آن داخل نشسته به این راحتی ها رضایت نمی دهد که. در هر دو صورت انگار بازنده ای.