داشت از فرار کردن هایش از مدرسه می گفت، از چهارشنبه سوری هایی که به قولِ خودش از یک هفته قبل مدرسه شان را می ترکاندند، از دعوایی که هنوز هم جایِ زخمِ عمیق اش رویِ پیشانی اش باقی مانده بود. همان وقت داشتم فکر می کردم که من هیچ خاطره ی مشخصی از شر و شور و شیطنتِ دورانِ نوجوانی ام ندارم، هیچ چیزی که بشود این طور تویِ جمع تعریف اش کرد و بعد بهش افتخار کرد و بابت اش حسرت خورد. نه فقط هیچ خاطره ای ندارم که هیچ وقت در ذهنم نمی گنجید که این کارها را انجام بدهم -عرضه اش را نداشتم؟- همیشه آن قدر آرام و بی سر و صدا از گوشه و کنارها رفته ام و آمده ام که حالا انگار فرصتِ طلایی ای را از دست داده باشم، طوری که یکی از رفقا چند وقتِ پیش می گفت: «بابا تو چرا این قدر پاستوریزه ای…»
دوستداشتن:
یک وبنویس این را دوست دارد.
مسعود
اینکه هنوز پاستوریزه هستی ربطی به نوجوونیهات نداره ! خیلی آدما هستن که تو زمان نوجوونی شیطنت نمیکردن ولی الان از زیادی مثبت بودن دراومدن
یعنی واقعا من زیادی مثبت ام؟
)
داشتم جریان این پست رو برای خواهرجان تعریف می کردم ، یک نکته ای رو یادآور شد که بد نیست به شما گوشزد بشه !
اگه جنابعالی شیطنت نمی کردی پس کی نخل رو آتیش زده بود ؟! احیانا بچه همسایه بوده ، نه ؟:))
کی بود، کی بود، من نبودم؟!
اون نوع شیطنت خیلی با چیزی که من نوشتم فرق می کنه! اون بیشتر کنجکاوی بود تا شیطنت!
تا جایی که منم به یاد دارم موقعیت مشابهی داشتم با شما. یعنی اگه خاطرهای هم باشه خیلی کم و انگشتشماره. شیطنتی که خودم شروع کنندهش باشم منظورمه.
سعی کردم کنار بیام با این داستان. ولی این در حاشیه بودن رو به شدت لمس کردم…
آخر نگفتی ماجرای این نخل آتیش زدن چی بود.
بذار حضوری توی جمع تعریف کنم بیشتر بخندیم!
))
اکر همهی ساعتهایی را کهتو دو سال دبیرستان رفتم مدرسه کنار هم بگذاریم میشود نهایت یکی دو ماه
خولی تو راهنمایی هم که مرتب بودم خاطراتم این شکل شیطنتی که شما میگویید توش نبوده.اما ارام و سر به زیرم نبودم